Category Archives: History I Պատմութիւն

The Arabs Are Coming! The Arabs Are Coming!


ngar“Have you tried Pizza?”

 “Have you been on a train before?”

“How come you speak English well?”

These were some of the many questions asked to us, the Arabs, while on our journey to the States. What was more interesting is that they came from students, several of which were graduates, that had this weird, uncivilized, and apparently Bedouin view of us.

Stereotypes exist on both sides. I guess it’s something universal, and it may not necessarily be negative. However, there’s a difference to what extent we go with our imaginations, prejudices and perceptions. Arab societies usually see the West as blonds, having green or blue eyes, individualistic, often too liberal, etc. And in the Western part of the world, individuals generally see us as Muslims, fundamentalists, backward, oh and terrorists (we better not forget the last one).

potential    Edward Said, one of my favorite authors of Orientalism, wrote in Islam Through Western Eyes: “…it is only a slight overstatement to say that Muslims and Arabs are essentially seen as either oil suppliers or potential terrorists. What we have instead is a series of crude, essentialized caricatures of the Islamic world presented in such a way as to make that world vulnerable to military aggression” (The Nation, 1980).

The question is why? Why so? Why would the average American think that an Arab Muslim is not safe to be around? Why would a “beautiful blonde” have a panic attack when seeing a dark veiled woman? Why would a tourist from our part of the world be subject to extra examination and profiling while entering the borders of the land of the free? And the questions are endless.

Most Americans I met and had contact with were amazing people. Their smiles and enthusiasm were beyond clear. They were nice folks and worth starting a conversation with. They live peaceful lives and their actions and gestures reflect that. And I’m confused that why would such great people have such a negative impression on our societies. It doesn’t make sense. Maybe it’s not their fault. Maybe US citizens are victims of their own system. Maybe (and I’m just saying “maybe” to be polite) they are misinformed, ill-informed and uninformed.

All this said, it is worth mentioning that the “Big Five” own much of the media outlets we know. The Five are Time Warner, Walt Disney Company, News Corporation (Rupert Murdock), Viacom and General Electric, and to a lesser extent Sony, Vivendi, Hachette and Bertelsmann. These literally control what you get to know and what you don’t. They censor what goes out to the public and what does not. Media affects our perception and formulates prejudice. We have an illusion of diversity, but in reality they are all a few outlets. The dominant voice is the West. Thus, the Arab world is portrayed to the world how they see it. In fact how the western governments would like them to see the Arabs.

Dr. Jack Shaheen studied 700 movies made during the last 70 years in Hollywood. In one way or another, directly or indirectly, implicitly or explicitly Arabs are portrayed as terrorists, aggressive, merciless killers. Movies made in the West show Arabs either as bandits or as a savage, nomadic race, or shows Arab women as belly dancers serving their men. The Bedouin Arab is reflected through tents and camps.  An important image that comes again and again is the Arab terrorist. This means that 10 best seller Hollywood movies per year are feeding the public misconceptions and wrong impressions on this part of the world.

Shaheen explains the happenings with the ‘4 Ps’:

  • Politics: Hollywood –Washington Cooperation
  • Profit: Viewers like to see Americans saving the world against the enemies. They sell.
  • Prejudice: Stereotypes in Society and in the people’s heads.
  • Presence: Few Muslims/Arabs in Hollywood.

Come to think of it why is the Arab Region called “Middle East”? What does this show? It is believed that the terminology is a western phenomenon, a discourse in language, which we have adopted it as well. Our region is referred to as Middle East because Europe is taken as the reference. We fall on the East side and to be exact in the middle, that is, between Europe and the yellow race. It is a way of using language to portray power differences and relationships in society. Thus, Europe (and the West in general) is considered as the center of the world. That political power of Europe for quite some time now was transmitted to America, and apparently the Europeans are claiming back some power (at least in its ‘soft’ sense).

My point is prejudices and stereotypes can be formed as means of political tools to shape directions, perceptions and thus outcome. Maybe after the Cold War and the fall of the Reds, America needed to create a new enemy to justify its political and military expansion. Yet, Islam fundamentalists and many of the authoritarian regimes of the Arab world didn’t make it easier for the Arabs to prove otherwise. Maybe this compromises a bigger and more essential problem to the issue raised above.

Tagged , , , , , , , , , , , , ,

GRANDMA’S TATTOOS


GRANDMA’S TATTOOS

A Must Watch Documentary

“The film takes you on a fascinating journey and by putting the pieces of
the puzzle together, step by step it breaks down the walls of silence.

Göran Gunner,
Associate Professor,
Church of Sweden Research Unit.

“Grandma was not like any old granny.
She was weird. Nobody liked her.
She avoided physical contact.
She never hugged, or wanted to be hugged.
She never kissed, she never smiled.
Her blue tattoos on her face and hands were appalling.
The children were scared of her. What was wrong with grandma?
Why did she have these tattoos?
Who tattooed her?
Why did she speak Kurdish?”

Grandma’s Tattoos: A story about a brutal past, about war, sexual violence and slavery. A journey in search for the truth.

A STORY NEVER TOLD BEFORE.

Grandma’s Tattoos unveils the story of the Armenian women driven out of Ottoman Turkey during the First World War.

The documentary was well appreciated worldwide, yet it had its fine percentage of critics usually from Turkish oriented sources…  As usual: A DENIAL OF THE TRUTH.

Suzanne Khardalian is a Lebanese-Armenian film maker, graduated from the American University of Beirut with a degree in Biology and Fletcher School for Law and Diplomacy, Tufts University with an MA in International Relations.

She had the guts to speak about the unspoken and she shared it with the world.

The premier in Lebanon on November 10, 2011 was ‘full room’ and well carved in the minds of the crowd.

The documentary was on Al Jazeera several times early this year and made a big controversy in the press. You can watch it on this link:

You can read an interview with Suzanne Khardalian in Armenian, conducted by Nora Parseghian, an Editor in Aztag Daily Newspaper. The interview is of two parts. Follow the following links:
http://www.aztagdaily.com/?p=37227

http://www.aztagdaily.com/?p=37388

You can find out more about the documentary and access the gallery through the official website of the documentary: http://www.grandmastattoos.se/

Thank you Suzzane Khardalian for breaking the silence.

ԶԳՈՒՇԱՑԷ՛Ք ՁԻՒՆԱԳՆԴԱԿՆԵՐԷՆ


 

Բարի, գեղեցիկ, առաքինի ընկերը մարդուն…

Կիրակի էր… 4 դեկտեմբեր 2011… «Վանայ Ձայն»-ի եւ յեղափոխական երգերու օրն է կիրակին… Ինչպէս միշտ, «Վանայ Ձայն»-ը քիչ մը աւելի բարձր կը հնչէ մեր տան մէջ: Բայց յաճախ «կ՛անցնին» մահազդներ, որոնք կը նեղացնէին մթնոլորտը եւ, հետեւաբար, կը ցածցնէի ձայնը… Բայց այդ օր` ո՛չ: Ընդհակառա՛կն աւելի մօտեցայ ձայնասփիւռին… նախազգացում մը ունէի… Եւ երանի սխալ ըլլար…

Նեղացուցիչ էր լուրը, բայց` իրա՛ւ: Ոչ եւս է Ճորճ Աբէլեան… Ընկեր Ճորճը, մեր ընկեր Ճորճը:

Ընկեր Ճորճը, որ յոգնիլ չէր գիտեր, ընկեր Ճորճը, որ նահանջ չէր ճանչնար: Սրամիտ ու հեռատես, ազգային ու աւանդապահ… Օրինակելի գործիչ, առաջնորդ ու ղեկավար:

 Շատ բան կը պարտի գաղութս Ճորճ Աբէլեանին ու անոր տարիներու ծառայութեան` ի նպաստ ազգիս ու անոր Դատին: Իսկ հիմնական կորուստը` Այնճարին ու Քեսապին… Անոնք կորսնցուցին հսկայ գաղափարական մարդ մը:

 Քեսապ ծնած Աբէլեան, Քորքիւնէ գիւղին պարծանքն է… իսկ զարմանալի չէ, որ ան զատած է Այնճարը որպէս իր վերջնական ապրելավայրը, որովհետեւ Այնճարը իսկապէս Հայաստանէն դուրս Հայաստան մըն է, հայրենիքէն դուրս հայրենիք մը: Այնճարը նաեւ դարձաւ ընկեր Ճորճին հարազատ տունն ու միջավայրը, ուր ան շարունակեց ստեղծագործել ու գիրքեր եւ յօդուածներ հրատարակել:

 Պէտք է խոստովանիմ, որ ընկեր Ճորճին «Ցկեանս նահատակութիւն»-ը եղաւ հայերէն առաջին գիրքը, որ ծայրէ ծայր անհամբեր կարդացի եւ եղաւ այդ կամուրջը իմ եւ հայերէն գիրքի հանդէպ սիրոյս: Տակաւին վերջերս էր, որ աւարտեցի ընկեր Ճորճին «Մաքարոնի թիլէկ- թիլէկ»-ը: Այդ գիրքը, որ ի՛նք մակագրեց ինծի` «Երիտասարդ մտաւորական Հրակ Աւետանեանի» գրութեամբ: Շնորհակա՛լ եմ, ընկեր Ճորճ, բայց դո՛ւն ես մտաւորականը:

 Ի՜նչ մարդ է ընկեր Ճորճը… Ի՜նչ…

 Այնճարի իր բնակարանին մէջ նստած` Նորա Բարսեղեանին ու ինծի պատմեց խոստումի մը մասին, որ ան տուած էր: «Մինչեւ Ցեղասպանութեան 100-ամեակը, 100 պատմութիւն պիտի գրեմ «Ցկեանս նահատակութիւն» գիրքի շարքին մէջ»: Տակաւին կը յիշեմ ժպիտը, երբ այդ կ՛ըսէր:

 Իսկ հիմա ի՞նչ… Ո՞վ պիտի շարունակէ «Ցկեանս նահատակութիւն»-ը: Ո՞վ պիտի անմահացնէ մեր ազգի ամէնէն յատկանշական դէպքերը… Ո՞վ պիտի զգուշացնէ մեզ ձիւնագնդակներէն… Ո՞վ…

 Աստուած հոգիդ լուսաւորէ, ընկեր Ճորճ: Այնճարի յաղթական հողը հարազատ է հոգւոյդ… թող թեթեւ գայ նաեւ ոսկորներուդ:

 Մնաս բարով, ընկեր Ճորճ` բարի, գեղեցիկ, առաքինի ընկերը մարդուն…

ՀՐԱԿ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

ՄՈՒՍԱ ԼԵՐԱՆ ԼԱՆՋԵՐՈՒՆ ՊԱՐԵՆՔ… ԱՅՆՃԱՐԻ ՄԷՋ ԿԵՆԱՑՆԵՐ ԽՄԵՆՔ…


«Մուսա Լերան գիւղերէն, Այնճար եկած ենք…»:

Մուսա Լեռ… Լեռ մը, որուն խորհրդանիշն է հերոսութիւնը:

Այնճար… Գիւղ մը, որուն դրոշմն է` հայկականութիւնը:

Ինչպէ՞ս կարելի է Հայոց պատմութիւնը սերտել եւ չոգեւորուիլ Մուսա Տաղի հերոսամարտով:

Ինչպէ՞ս կարելի է Լիբանան ապրիլ եւ չհպարտանալ Այնճարով:

1915-ի Ցեղասպանութեան ընթացքին, երբ թուրքը որոշեց ամէն գնով վերջնականապէս խլել հայութեան հողերը, եղան շրջաններ, որոնք ոչխարի նման յանձնուեցան թուրքին եաթաղանին: Ուրիշներ «Ազատութիւն կամ մահ» դրօշը բարձրացուցած` մերժեցին հետեւիլ թուրքին գծած ճակատագրին, որովհետեւ գիտէին, թէ իրենց երթը պիտի առաջնորդուէր ոսկեզօծ դրօշակով մը, որուն վրայ հիւսուած էր «Յաղթանակը»:

Մուսա Լեռը այն շրջաններէն եղաւ, որուն համար պատուաւոր մահը, իր պապենական ժայռերուն վրայ, շատ աւելի անուշ էր, քան ապրիլ շան մը նման` բարբարոս թուրքին ոճրագործ ձեռքերուն տակ:

1915-ին Մուսա Լերան հայութիւնը արդէն ամփոփուած էր 6 հայաբնակ գիւղերու մէջ` Հաճի Հապիպլի, Վագըֆ, Խըտըրպէկ, Պիթիաս, Եողուն Օլուք եւ Քապպուսիէ: Ուրբաթ, 30 յուլիսին, Ճեպել Մուսան ալ ստացաւ տարագրութեան պաշտօնական հրահանգը: Շրջանին հայութեան որոշումը շատ յստակ էր ու վճռական… Լեռ բարձրանալ ու մինչեւ վերջին շունչ պայքարիլ թշնամիին դէմ: Եւ այդպէս, Մուսա Լերան 5311 բնակիչներէն 4231-ը բարձրացաւ լեռ ու սպառնալիք ղրկեց թուրքին` ըսելով. «Մենք լեռն ենք տակաւին, թող ետ գայ թշնամին»: 40 օրուան մէջ եւ 3 ճակատամարտերու իբրեւ արդիւնք` մուսալերցիք կատարեալ յաղթանակ ձեռք ձգեցին, դառնալով քաջութեան ու արիութեան մարմնացումը:

Ու այսպէս, բնականաբար, մուսալեռցիները եղան մեր ժողովուրդի հերոս տարրերը, որոնք հսկայական ներդրում ունեցան մեր զինեալ պայքարի պատմութեան մէջ: Յիշեցնեմ որ զինեալ պայքարի ռահվիրան` Պետիկ Ինճէեանը մուսալեռցի-այնճարցի մըն էր: Մեր ազգային ու մտաւորական կեանքին մէջ ալ յստակ են մուսալեռցիներուն անկրկնելի ծառայութիւնները` Մովսէս Տէր Գալուստեանի, Սարգիս Զէյթլեանի, Պօղոս Սնապեանի…

Մուսա Լեռը դադրեցաւ միմիայն ժայռ մը ըլլալէ, այլ դարձաւ սփիւռքահայութեան նոր Մասիսը: Մուսա Լեռը դարձաւ այն վէմը, որուն վրայ յենեցաւ ոչ միայն մուսա լեռցին, այլ անկէ շունչ առաւ նաեւ սփիւռքահայը` անգամ մը եւս շեշտելով այն գաղափարը, որ` «Միայն զէնքով կայ հայոց փրկութիւն»:

Իսկ մուսալեռցին դարձաւ այն տիպարը, որուն ընկերակցութիւնը եւ ներկայութիւնը փափաքելի էր ամէնուրեք: Այս մէկը շատ յստակ է մինչեւ օրս մեր այնճարցի բարեկամ-բարեկամուհիներու հարազատ ներկայութեամբ:

Ճեպել Մուսայէն` Փոր Սայիտ, ապա դարձեալ Մուսա Լեռ: Մուսա Լեռէն Թրիփոլի, Թրիփոլիէն Պասիթ եւ վերջապէս` Այնճար, ուր մուսալեռցին փաստեց, թէ ինք ո՛վ է, ուրկէ՛ եկած է ու դէպի ո՛ւր կ՛երթայ:

Մուսալեռցիք լեռը վերածեցին ժայռի, ժայռը վերածեցին հողի, իսկ հողը` հացի: Բազմացան, բարձրացան, շէնցուցին, ստեղծագործեցին եւ վերստին ապրեցան իսկական փիւնիկի նման:

Ահաւասիկ այսօր կը վայելենք դրախտավայր Այնճարը, ուր մուսալեռցիք, հոն հասնելու առաջին իսկ օրէն, սկսան նախապատրաստական աշխատանքի ու հիմնեցին ազգային, կրթական, հոգեւոր ու մշակութային կառոյցներ: Այնճար տակաւին պահած է սուէտահայոց գաւառաբարբառը` հայ ժողովուրդի ազգագրական գանձերէն մին: Մուսալեռցիք գիւղը վերածեցին փոքրիկ Հայաստանի ուր իսկապէս ամէն ինչ ու ամէն բան հայկական է:

Գիւղը տարուէ տարի նուաճումներ արձանագրեց` այնճարցիներուն օրինապաշտ եւ նուիրեալ, յանդուգն եւ խիզախ, հիւրընկալ եւ հիւրասէր, իմաստուն եւ սրամիտ, արուեստասէր ու արուեստագէտ, տիպար ու վճռական ըլլալուն պատճառով:

Հետաքրքական է` ինչպէս պատկանելիութիւնս փոխուած է ծննդավայրիս` Պէյրութի նկատմամբ: Այսօր Այնճարի հողին վրայ է որ ես ինքզինքս ա՛լ աւելի հայ կը զգամ: Այնճարի լեռներուն ընդմէջէն է, որ Արարատը ազատագրելու տենչը կ՛ամրանայ մէջս: Այնճարի Հարաչին է, որ զիս կը յիշեցնէ, թէ Արաքս գետը մեզ կը սպասէ: Այնճարի տաուլ- զուռնան ու «Հէլէ հէլէ»ն են, որ կ՛ապացուցեն, թէ հայ ժողովուրդը, հակառակ նեղ պայմաններուն ու մթնոլորտին, չի յուսահատիր, իր քէֆը կ՛ընէ, կենացները կը խմէ եւ հպարտօրէն շուրջպարը կը պարէ:

Հաւանաբար միշտ ալ մնամ պէյրութցի «եապանճօ»ն, բայց հոգիս միշտ ալ պիտի մնայ «այնճարցի» եւ ոչ մէկը կրնայ զիս զրկել այդ զգացումէն: Երանելի կ՛ըլլար Այնճարի պապուկներուն ու մայրիկներուն օրհնութիւնը ստանալ այս կապակցութեամբ:

Կը խոստովանիմ, որ շատ անգամ կը նեղանայի, երբ Մուսա Լերան հերոսամարտի եւ Այնճարի հիմնադրութեան յոբելենական մարմինին անունով շնորհաւորէին աշխարհի բոլոր մուսալեռցի-այնճարցիները, որովհետեւ կը հաւատամ, որ պէտք չէ հերոսամարտը սահմանել մուսալեռցիներուն եւ այնճարցիներուն միայն:

Մուսա Լերան հերոսամարտը ողջ հայութեան յաղթանակն է:

Այնճարի հիմնադրութիւնը համայն հայութեան պարծանքն է:

Օ՜ն, ուրեմն… Օ՜ն, յառա՜ջ… Արարատէն ետք Մուսա Լերան վերատիրանալու ու տեսնելու այդ լուսաշող առաւօտը, ուր Մուսա Լերան յաղթական գագաթին վրայ կը շողայ հայկական եռագոյն դրօշը:

ՀՐԱԿ ԹՈՐՈՍ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

Tagged , , , , , ,

ՄԵՆՔ ՆՈՅՆՆ ԵՆՔ, ԲԱՅՑ ՈՒՐԻՇ ԵՆՔ…


Մենք եւ դուք նոյնն ենք…
Նոյն լեռէն եկանք, նոյն տապանակէն, նոյն դաշտէն, նոյն նահապետէն…
Ժամանակը փոխեց շատ բան… Գրեց նոր պատմութիւն , նոր ճակատագիր…
Փոխեց մեզ եւ ձեզ… Փոխեց բոլորս…
Այդ պատճառով է, որ մենք եւ դուք նոյնն ենք,
Բայց ուրիշ ենք…
Մենք տարբեր ենք ձեզմէ, եւ դուք ալ մեզմէ… Բայց նոյնն ենք…
Հայ ենք… եղեր:
Մենք ունինք պատիւ… դուք ալ հաշիւ…
Մենք ունինք բուրաստան` Արցախ, Կիլիկիա, Հայաստան…
Հարազատ հող, տուն հայրական….
Իսկ դուք ունիք տարածք, որ կը տարբերի ըստ հաշիւի,
Լիբանան, Չինաստան, հասնելով մինչեւ Թուրքիա…
Ուր որ աժան է ու լաւ որակի:
Մենք ունինք դարերու կեանք, հարուստ մշակոյթ, հազար ու մէկ եկեղեցի…
Դուք ալ հազար ու մէկ հաշիւ` առուծախի…
Մենք ունինք Յաղթանակ, Սարդարապատ, Մայիս 28…
Իսկ դուք թերեւս ուրիշ թուական մը… թերեւս ալ նոյնը…
Բայց ի՞նչ տարբերութիւն ձեզի համար:
Մենք ունինք երազ… գիշերները անցընելու Արարատի կանաչ լանջերուն…
Դուք ալ նոյնպէս` Պոլսոյ անբարոյ գիշերավայրերուն մէջ…
Մենք ունինք անձնազոհութիւն, իսկ դուք անձնական գոհունակութիւն…
Մենք ունինք ազգի նուիրումի դաստիարակութիւն… իսկ դուք երբեմնի փառքի իղձ ու տխմարներու տրամաբանութիւն…
Մենք ունինք`  «Ամբողջական Հայաստան, ամբողջական հայութեամբ» տեսլականը…
Իսկ դուք` «Ո՛ւր հաց, հոն կաց» փիլիսոփայութիւնը…
Մենք ունինք ֆետայիի ազնուական զգացում… իսկ ձեր ճակատը` դրոշմ դաւաճանի…
Մենք ունինք եռագոյն` կարմիր, կապոյտ ու նարնջագոյն…
Ձեր գոյները կը տարբերին` կանաչ, արծաթի կամ ոսկեգոյն…
Մենք ունինք գիր, գրականութիւն, լեզու մայրենի,
Իսկ դուք կը խօսիք ամէն լեզու` շուկայի, տոլարի ու ոսկիի…
Մենք կը բողոքենք ու ոճրագործներու նկարները վար կ’առնենք…
Բայց դուք համաձայնագիրներ կը ստորագրէք ու ձեր խանութները բաց կը պահէք…
Մենք եւ դուք նոյնն ենք, բայց ուրիշ ենք… եղեր…
Մենք ունինք Էջմիածին, խաչքար ու Թագուհի թարգմանչաց…
Դուք ալ ունիք ձեր երկրային աստուածներն ու անաստուած վաճառականութիւն…
Մենք այս աշխարհը պիտի ձգենք ու երթանք` հանգիստ խիղճով ու ժպիտով…
Պիտի վերադառնանք` մեր հոգիները հանգչեցնելու ամբողջական հայրենիքի հարազատ երդիքին տակ…
Իսկ դուք պիտի մնաք անզգամ ու անտարբեր…
Ու երբ ժամանակը գայ ձեր հոգիներու վեր բարձրանալուն, պիտի մերժուիք` հայրենիքին դաւաճանելու համար…
Մենք եւ դուք նոյնը չենք… Մենք սկզբունքի տէր ենք, իսկ դուք…

ՀՐԱԿ Թ. ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

 
Facebook Digg Google Bookmarks reddit Mixx StumbleUpon Technorati Yahoo! Buzz DesignFloat Delicious
Tagged , , , , ,

ՄԵՐ ՆՊԱՏԱԿԸ ՏԿԱՐՈՒԹԻՒՆ ՉԻ ՃԱՆՉՆԱՐ


… Ու հաստատ քայլերով, մօտ հարիւր դասընկեր-դասընկերուհիներով, փշաքաղուած մարմիններով եւ վճռական արտայայտութիւններով կը քալէինք… Դպրոցէն քալեցինք մինչեւ հոն, ուր հազարաւոր հայորդիներ մեզի միացած էին, ուր կը ծածանէին հազարաւոր դրօշներ, ուր կար ազատ մթնոլորտ, հայկական մթնոլորտ: Այնճարէն, Պուրճ Համուտէն, Ֆանարէն, Անթլիասէն, Հաճընէն եւ այլ հայահոծ շրջաններէն բազմահազար հայրենակիցներ միացան եւ միակամ ու միաձայն իրենց «Ո՛չ»ը ըսին օսմանցի թուրքին՝ Ռեճեփ Թայիպ Էրտողանի Լիբանան այցելութեան:

Մինչ կը շարունակէինք մեր երթը, յիշեցինք այն բոլոր բողոքները, որոնք կազմակերպած եւ որոնց մասնակցած էինք որպէս լիբանանահայութիւն՝ ընդդէմ թուրքին համաթուրանական քաղաքականութեան՝ Հայաստանի կամ Լիբանանի նկատմամբ: Բայց չկրցանք յիշել նմանօրինակ բողոքի հաւաքներ, որոնք կազմակերպուած ըլլային լիբանանեան իշխանութիւններու կողմէ։ Աւելի՛ն. անդրադարձանք, որ լիբանանցին ալ մոռցած է թէ ինչո՛ւ կառուցուեցաւ Նահատակաց յուշարձանը՝ նոյնանուն հրապարակին վրայ, այսինքն լիբանանցին ա՛լ մոռցած է չորս հարիւր տարուան թրքական բարբարոս տիրապետութիւնը:

Անդրադարձանք նաեւ, որ սովորութիւն դարձած է այն, որ միայն քաղաքական ընտրութիւններու ընթացքին լիբանանեան կուսակցութիւններու կամ հոսանքներու պետերը ազդեցիկ եւ ծանր պատգամներ ու կոչեր կþուղղեն հայ ժողովուրդին. կը շեշտեն մեր կարեւորութիւնը այս երկրին կերտման գործընթացին մէջ, մեր արհեստավարժութիւնը արուեստի եւ արհեստի բնագաւառներուն մէջ եւ մեր անընդհատ աշխատանքը՝ համաշխարհային գետնի վրայ լիբանանեան դրօշը բարձր պահելու համար: Հասկցանք, որ այս բոլորը իրենց աթոռները ապահովելու համար է միայն։

Սովորութիւն մը, որ շատ արագ կու գայ եւ կþերթայ… Իսկ մնացեալ ժամանակաշրջանին հայը կը մնայ այն «օտարականը», որ եկած է Լիբանան եւ կը փորձէ իր անձնական կարծիքը պարտադրել տեղացիներուն՝ Հայ դատը պաշտպանելու նպատակով:

Տեղացիին այս կեցուածքը անգամ մը եւս պարզուեցաւ 25 նոյեմբերին, երբ լիբանանահայութիւնը իր հոծ զանգուածներով, քաղաքական կուսակցութիւններով, համայնքներով, աշակերտներով, գործաւորներով, մանուկներով եւ ծերունիներով ուղղուեցաւ կեդրոնական Պէյրութի Նահատակաց հրապարակ՝ առ ի յարգանք Լիբանանի նահատակներուն յիշատակին, որոնք կախաղան բարձրացան օսմանցի թուրքին ձեռքով, պարզապէս որովհետեւ արդարութիւն եւ անկախութիւն պահանջեցին թուրքէն: Տեղացին ո՛չ միայն բացակայ էր նորէն, այլ՝ անհանգստացածի վիճակի մէջ։ Իսկ այդ նոյն բռնակալը կրկին կը գտնուէր Լիբանան՝ Թուրքիոյ Հանրապետութեան անուան տակ «ժողովրդավար» պատկերով ներկայացուցիչ ունենալով իր վարչապետը՝ Ռեճեփ Թայիփ Էրտողանը:

Մինչ միամիտ լիբանանցին եւ անոր քաղաքական ու հոգեւոր պետերը դիմաւորեցին Էրտողանը թագաւորական փառաւոր հանդիսութեամբ, ճաշկերոյթներով, բարի գալուստի թրքերէն պաստառներով եւ «ենիչերիներու» թմբուկով ու գեղարուեստական յայտագիրով, լիբանանահայութիւնը անգամ մը եւս հաւատարիմ մնաց այդ երկրին, որ զինք հիւրընկալեց 1915 թուականին, երբ ինք ճողոպրեցաւ օսմանցիին եաթաղանէն։

Լիբանանահայութիւնը անգամ մը եւս հաւատարիմ մնաց Լիբանանի, անոր նահատակներուն եւ անոր ապագային՝ հեռատես ըլլալով ու տեսնելով թուրքին իսկական նպատակը Լիբանան այցելելու ու դարձեալ տարածելու թրքական բռնութիւնը Լիբանանի քաղաքական, ընկերային, տնտեսական եւ այլ մարզերու մէջ:

Լիբանանահայութիւնը իր կարգին «դիմաւորեց» Էրտողանը՝ օդակայանէն մինչեւ Նահատակաց հրապարակ՝ պոռթկումներով, կարծրացած բռունցքներով, անոր ներկայութիւնը մերժող արտայայտութիւններով, յեղափոխական երգերով եւ Թուրքիոյ իրականութիւնը պարզող պաստառներով եւ նոյնիսկ գործադուլով՝ իբրեւ Էրտողանի ներկայութեան մերժում: Եւ սակայն անգամ մը եւս տեղական մակարդակի վրայ դրսեւորուեցան տարբեր ոչ ազգային կեցուածքներ, որոնք փորձեցին ազատօրէն արտայայտուելու իրաւունքը խլել մեր ձեռքէն՝ ըլլան անոնք պետական պաշտօնեաներ, զինուորականներ կամ թրքամէտ ու իրենց երկրի ազգային արժանապատուութեան տէր չեղող երիտասարդներ…

Սակայն ազգի մը համար, որ յաղթահարած է համիտներ, թալէաթներ, եւ ստալիններ, տեսած է անապատ, ջարդ ու մահ եւ այս բոլորէն ետք վերապրած է, հիմնադրած է հանրապետութիւն ու ամէնէն դաժան պայմաններուն մէջ ազատագրած է Արցախ, այս լիբանանեան ապազգային կեցուածքները ոչինչ կը ներկայացնեն: Իրապէս «մեր նպատակը տկարութիւն չի ճանչնար»:

Հասանք հրապարակ. հեռուէն տեսանք, որ այդ բազմահազար ժողովուրդը կը նայէր մէկ ուղղութեամբ։ Նահատակաց հրապարակին մուտքին անբարոներ կախած էին Էրտողանի նկարը, որուն ետեւի բաժինը կը ծածանէր Թուրքիոյ դրօշակը ու տպուած էր «բարի եկար»՝ թրքերէնով: Կարծէք Լիբանանի իշխանութիւնները կþըսէին. «Բարի եկաք , հրամեցէք, դարձեալ ջարդեցէք մեզ»: Եւ ճիշդ հոն, այդ պաստառին տակ, աղմուկը կը բարձրանար մեր տաքարիւն երիտասարդներուն եւ զինուորներուն միջեւ եղած վէճէն: Հայ տղաքը որոշած են ամէն գնով այդ պաստառը վար առնել, սակայն բանակայինները կþարգիլէին… Մեր տղաքը սկսան նկարը պղծել… Ապահովական ուժերուն կողմէ քարերու եւ փայտերու հարուածները սկսան: Կþուզէին այդ նկարը անպայման մնայ հոն ու մեր ժողովուրդը մնայ յուսահատ…

Բայց, ըստ երեւոյթին, անոնք տակաւին մեզ լաւ չեն ճանչնար, երբ կþըսենք՝ մեր նպատակը տկարութիւն չի ճանչնար, իրապէ՛ս չի ճանչնար: Մեր կամքը կամք է ու մեր «ոչ»ը՝ «ոչ»… Ու յանկարծ տղաքը շրջանցելով ապահովական ուժերուն շղթան՝ բարձրացան պաստառին վրայ ու Էրտողանի աչքը փորեցին մեր դրօշով, մեր սուրբ եռագոյնով: Ու վերջապէս այդ պաստառը պատռեցին, թրքական դրօշը կտոր-կտոր ըրին ու Էրտողանի երեսը վերցուցին Նահատակաց հրապարակէն: Ահա թէ ի՛նչ կը նշանակէ հայ ըլլալ:

Թող այս դէպքը օրինակ ըլլայ նաեւ բոլոր լիբանանցիներուն, որպէսզի գիտակից ըլլան ու յարգեն իրենց պատմութիւնը: Ըլլան դիւանագէտ, բայց ոչ՝ բռնութեան առարկայ: Թող լիբանանցին լաւ գիտնայ, որ թուրքը կը մնայ մայիս 6-ի այն նոյն օսմանցին, որ այսօր եկած է իր դրամով գնելու լիբանանցիին պատիւը եւ վերստին հաստատելու օսմանեան քաղաքականութիւնը շրջանին մէջ: Թուրքը կը հետապնդէ իր շահերը, իր բացարձակ շահերը միայն։ Հաւանաբար զուգադիպութիւն մը չէր, որ Էրտողանի Լիբանանի հարաւային շրջան այցելութենէն ետք երկրաշարժ մը տեղի ունեցաւ հոն։ Եթէ լիբանանցին մոռցաւ եւ կամ չուզեց յիշել թուրքին գործած ոճիրը մարդկութեան դէմ եւ անգիտանալ թուրքին վարած բարբարոսութիւնը՝ անմեղներուն դէմ, հայրենի հողը չմոռցաւ ու չմարսեց կատարուածը, թուրքին սուրէն վազած արիւնը խմած հողը չմոռցաւ… Մայրիներու երկիրը չանգիտացաւ օսմանցիին կողմէ ի գործ դրուած բռնութիւնը, այդ պատճառով ալ ընդվզեցաւ, շարժեցաւ, պոռթկաց եւ մերժեց Էրտողանի այցելութիւնը։

Ո՛վ լիբանանցի, եղի՛ր արթուն եւ վճռական… Եղի՛ր նման լիբանանահայութեան:

ՀՐԱԿ ԹՈՐՈՍ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

Tagged , , , , , , , , , , ,

ԻՆՉՊԷՍ ՆԵՐԵՄ ԱՅԴ ՁԵՌՔԵՐԸ…


Չէի սպասեր, որ ստորագրէր իր այդ ձեռքերովը մեղաւոր…

Չէի հաւատար, որ անոր ձեռքերէն հոսէր թոյնը ահաւոր։

Չկրցայ հանդուրժել, որ իր այդ ձեռքերովը մահաբեր,

Պիտի քանդէր տարիներու աշխատանքը մեր։

Չկրցայ հաշտուիլ այդ գաղափարին հետ,

Որ ստորագրեց լակոտին նախապայմանին։

Չէի սպասեր, որ ստորագրէր իր այդ ձեռքերովը մեղաւոր,

Չէի հաւատար, որ անոր ձեռքերէն հոսէր թոյնը ահաւոր։

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը…

Ինչպէս ներեմ այդ դաւադրութիւնը։

Ինչպէս ներեմ այդ մատները, որոնք ծախեցին հողս,

Այդ ձեռքերը, որոնք «սպաննեցին» մեծ հայրս…

Այդ ձեռքերը, որոնք լացուցին մեծ մայրս…

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը…

Ա՜խ այդ ձեռքը, որ գործածեց սեւ գոյնը

Ու այդ սեւ թոյնով, այդ մեղաւոր մատներով՝

Ոտնակոխեց ողջ ազգի մը անմեղ նահատակները։

Իր այդ ձեռքերովը մեղաւոր՝ կասկածի տակ առաւ անոր ոճիրը,

Վարկաբեկեց ազատամարտիկը, աղաւաղեց պատմութիւնը, ծախեց Հայրենիքը…

Իր այդ ձեռքերովը մեղաւոր…

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը…

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը, որոնք նուէր տուին Արարատս։

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը, որոնք ծախու հանեցին Կարսն ու Արտահանս…

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը, որոնք դալանեցին յոյսերս, մոխրակոյտի վերածեցին Արեւմտահայաստանս։

Ինչպէս ներեմ այդ ձեռքերը։ Ինչպէս…

Պիտի չներեմ այդ մեղաւոր ձեռքերը։

                                                ՀՐԱԿ ԹՈՐՈՍ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

Tagged , , , ,

«Անմար Ջահեր»


Erdogan at the World Economic Forum
 
Հայաստանի պատմութիւնը կ’ընդգրկէ երեք հազար տարիներու պատմութիւն, լեցուն՝ թէ՛ կատարեալ յաղթանակներով, թէ՛ նահատակներու արիւնով, եւ թէ՛ մայրերու ու այրերու արցունքներով…

Այսօր արդէն 95 տարիներ անցած են այն թուականէն երբ, Օսմանեան կայսրութիւնը փորձեց գործադրել հայ ժողովուրդը աշխարհին երեսէն վերցնելու կանխամտածուած ծրագիրը եւ իրականացնելու իր դարաւոր տենչը՝ բանթուրանիզմը: Թուրքը ուզեց «քանդել Հայաստան, ջնջել հայ անուն, որ չխանգարուի իր ազատութիւն»:

1915ին Օսմանեան կայսրութիւնը ուզեց բնաջնջել հայութիւնը եւ որոշեց մէկ հայ պահել, իբրեւ օրինակ, եւ ան ալ՝ թանգարանին մէջ: Թուրքը խլեց հայ ժողովուրդին հողերը, տուները, կալուածները, բռնագաղթի ենթարկեց ամբողջ հայութիւնը, սպանեց ու կոտորեց զանոնք, չարչարեց, գլխատեց եւ որբացուց հայ մանուկները՝ ողջ ազգի մը անմեղ զաւակները:

Իսկ Էրտողան առանց ամջնալու կը քաշուի World Economic Forum-էն ըսելով թէ, «սխալ են պատահածները Ղազզայի զաւակներուն դէմ, անմարդկութիւն է Իսրաէլի ըրածը…»: Թուրքը ի՞նչ իրաւունքով մարդկութեան մասին կը խօսի եւ արդարութիւն կը պահանջէ…

Երանի՜, երանի մեր զաւակները Ղազզայի զաւակներուն նման նահատակուէին: Բարբարոս թուրքը, մանուկը չծնած, մօրը արգանդը պատռեց ու մերցուց զայն, բռնաբարեց աղջիկները ու վառօդ թափելով այրեց զանոնք մէկ-մէկ, դանակեց ու գնդակահարեց տղամարդիկը… եւ հիմա այդ նոյն մարդասպանը եկած է արդարութիւն կը խնդրէ Ղազզայի ժողովուրդին համար:

Սակայն թուրքը երբէք չկրցաւ հասնիլ իր նպատակին, որովհետեւ հայը նոյնիսկ դժուար պայմաններու մէջ տոկաց եւ դէմ դրաւ բոլոր դժուարութիւններուն, որպէսզի ցոյց տայ թէ իբրեւ հայ գոյատեւելու իր կամքը որքան զօրաւոր է:

Ապրիլ 24-ը վերածուեցաւ անմորանալի թուականի մը, եւ ամէն տարի հայ ժողովուրդը համայն աշխարհին առջեւ կը վերանորոգէ իր ուխտը, ըսելով, թէ մենք «կանք պիտի լինենք ու դեր շատանանք», թէ մենք սուրերէն չենք սոսկար, անապատի կրակէն ու կիզիչ արեւէն չենք սարսափիր եւ օտարամոլութեան տեղի չենք տար:

Մենք մեր երթը կը շարունակենք ամբողջ աշխարհին մէջ եւ մեր ուժերը մէկտեղելով կը կազմենք պողպատեայ բռունցք մը, դէմ դնելով այն բոլոր փոթորիկներուն եւ չարագործութիւններոն, որոնք կը փորձեն խախտել մեր կեանքի արմատները, հայ արմատները: Եւ քանի դեռ կայ պայքար, կայ նաեւ յոյս, հաւատք եւ անպայման յաղթանակ:

Պարտութիւն՝ թուրքին
Յաղթութիւն՝ Հայ արդարատենչ ժողովուրդին:

ՀՐԱԿ ԹՈՐՈՍ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ
Tagged , , , , , , ,

«Ու Խմեցին Կենացը Անկախութեան…»


 

1918 էր, Համաշխարհային Ա. Պատերազմը աւարտած էր, թուրքը, որ արդէն կ’իշխէր Հայաստանի մէկ բաժինին վրայ, կը փափաքէր ձեռք ձգել մնացիալ բաժինը: Թուրքը եկաւ, եկաւ որ գրաւէ, բայց անոր գալն ու տեղը նստիլը մէկ եղաւ:

  Թուրքը ինքզինք գտաւ հայու կամքի անխորտակելի պատնէշին առջեւ: Հետեւաբար ան ստիպուեցաւ տեղի տալ, նետել զէնքերը եւ ճանչնալ հայ ժողովուրդին ազատ եւ ինքնիշխան իրաւունքը:

  Հայրենի հողին վրայ հայ ժողովուրդը կ’ապրէր ողբերգական պայմաններու մէջ: Անոր կեանքը աւելի  մահուան համազօր էր, քան՝ կեանքի: Սովը, հիւանդութիւնները, իրարանցումը, քաղաքական եւ զինուորական կացութեան անորոշութիւնը եւ այս բոլորին կողքին նաեւ թրքական վտանգն ու հոգեկան տագնապը ստեղծած էին յուսահատական վիճակ մը:

  Այո՛, ճիշդ է որ կար Հայոց Ազգային Խորհուրդը, այդ օրուան միակ իրաւասու եւ լիազորեալ հայկական մարմինը, բայց ան անբաւարար էր՝ լուծելու համար տագնապը:

  Պէտք էր պայքարիլ, պէտք էր պայքարիլ, եւ ինչպէս միշտ՝ պէտք էր դիմել զէնքի ուժին, որպէսզի կարելի ըլլար ազատութիւն կերտել: Եւ այսպիսով Բաշ Ապարանի, Ղարաքիլիսէի եւ Սարդարապատի յաղթական ճակատամարտերը տեղի ունեցան եւ 600 տարուան զրկանգէ ու անարգանգէ ետք, 28 Մայիս 1918ին հայ ժողովուրդը ինքնահաստատումի, ինքնակերտումի եւ վերապրելու իր կամքով աշխարհին ներկայացաւ իբրեւ ինքնուրոյն պետութիւն:

  Այդ դարաւոր օտարութեան եւ բռնակալութեան մէջ հայը կարծէք կորսնցուցած էր իր արժանապատուութիւնը, պատկանելիութիւնը եւ կամքը, այլ խօսքով՝ ան մատնուած էր իբրեւ հայ գոյատեւելու ընհանուր վտանգին: Բայց եւ այնպէս հայը 28 Մայիսէն ետք ամրապնդեց իր մէջ գաղաբարապաշտութիւնը, պայքարի ոգին եւ հայոց իրաւունքները պաղտպանող քաղաքացին:

  28 Մայիսէն առաջ հայութիւնը կար եւ կը գոյատեւէր, սակայն՝ ոչ իբրեւ պետութիւն: 28 Մայիսը կերտեց հայկական պետութիւնը, որուն հովանիին տակ հայերը գոյատեւեցին իբրեւ մէկ ազգի զաւակներ, դարձան մէկ ուժ, մէկ կամք, մէկ դատ, մէկ մշակոյթ եւ ծնունդ տուաւ հայ պայքարող սերունդին:

  1918-էն առաջ կային Սասունը, Կարսն ու Վանը, Կիլիկեան ու Կարինը, սակայն չկար Հայաստան: 28 Մայիսին Հայաստանը իբրեւ անկախ պետութիւն իր սահմանները ունեցաւ քարտէսներուն վրայ:

  Այս բոլոր իրականութիւններուն համար մենք 28 Մայիսը կը նկատենք Հայաստանի Ա. Անկախութիւնը որ հիմքն է ներկայ Հայաստանի անկախութեան: 28 Մայիս 1918-ի բջիջով է, որ մենք ունինք այս օրուան գեղեցիկ, բարգաւաճ, ազատ եւ անկախ Հայաստանը, իսկ ապագային պիտի ունենանք ազատ, անկախ ու միացեալ Հայաստանը:

  Ինչպէս Սիամանթօ կ’ըսէ.«Ցեղը ապրի՜լ կ’ուզէր, եւ իր շղթաները ոտքերուն տակ թափե՜լ կ’ուզէր, ապրի՜լ կ’ուզէր, ստեղծել կ’ուզէր, պայծառօրէն վերածնիլ կ’ուզէր»: Եւ իրապէս ալ, հայ ժողովուրդը 6 դարու բռնակալութենէ ետք ուզեց ապրիլ եւ ապրեցաւ, ուզեց ազատութիւն կերտել եւ կերտեց, եւ ահա ան զինք կաշկանդող բոլոր շղթաները փշրեց ու վերածնունդ ապրեցաւ:

 Կը խոնարհիմ մեր անկախութիւնը կերտած բոլոր նահատակներուն ազնիւ յիշատակին առջեւ եւ մէջբերելով Սիմոն Զաւարեանի խօսքը՝ կ’ըսեմ.«անկախութեան պայքարին մէջ մուտք գործող  մարտիկը միշտ ալ յաղթական է, նա յաղթել է մահուան»:

Իսկ խօսքիս աւարտին Համաստեղի շունչով կը կրկնեմ.« Քու կորսուած հոգիդ գտնելու համար փնտռէ հայրենիքդ ու տէր դարձիր անոր, որովհետեւ հայրենիքը գուկդ է եւ դուն հայրենիքին»:

                                                                                                                                                                                               ՀՐԱԿ ԹՈՐՈՍ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

Tagged , , , , , , ,

«Ո՛Չ, ԵՒ ՀԱԶԱՐ ԱՆԳԱՄ Ո՛Չ»


Յարգարժան նախագահ Հայաստանի Հանրապետութեան պրն. Սերժ Սարգսեան,

Երբ նախագահ ընտրուեցաք եւ սփիւռքահայութիւնը լսեց ձեր նախագահական երդումը, ուր խոստացաք պաշտպանել հայրենիքն ու անոր իրաւունքները, ըսի, թէ լաւ քայլ մըն էր այս մէկը Հայաստանի համար, սակայն, ըստ երեւոյթին, շատ սխալ բան մը ըսեր եմ, շատ ցաւալի բան մը:

Իբրեւ հայ ընդվզեցայ, երբ Թուրքիոյ նախագահը՝ Ապտիւլլա Կիւլը հրաւիրեցիք Երեւան, միասնաբար դիտելու Հայաստանի եւ Թուրքիոյ Ֆութպոլի ազգային հաւաքականներու մրցումը:

Այն ատեն կասկած մը արթնցաւ մէջս, որ արդեօ՞ք այսպէս սկիզբ մը դրուեցաւ հայ եւ թուրք բանակցութիւններուն, թէ Կիւլին հրաւիրելը պարզապէս առ ի յարգանք էր թրքական ազգային խումբին: Մտահոգուեցայ, թէ այդ միօրեայ նիստը ո՞ւր պիտի տանէր մեզ, ի՞նչ քաղաքական փոփոխութիւններ պիտի պատճառէր եւ, վերջապէս ի՞նչ պիտի ըլլար անոր հետեւանքը:

Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ, ձեր այդ նիստը պատճառը դարձաւ, որ մեր սպիտակ վէմը՝ մեր Արարատը մնայ թուրքին: Յամենայա դէպս «Մենք ենք մեր քաղաքական բախտին ճարտարապետը»:

Հայաստանի Հանրապետութեան սփիւռքի նախարարը յայտարարեց, որ հայութիւնը երեք միլիոն բնակչութիւն չէ, այլ տասը միլիոն է: Հայաստանը միայն հայաստանեան հպատակութիւն ունեցողներուն չէ, այլ ամէն մէկ հայ անհատի: Հայրենիքը սփիւռքին է եւ սփիւռքը հայրենիքին:

Ուստի, պրն. Սարգսեան, դուք իրաւունք չունէի՛ք ամբողջ հայութեան տեղ որոշում տալու, իրաւունք չունէի՛ք ցեղասպանութիւնը կասկածի տակ առնելու առիթ ստեղծելու, իրաւունք չունէի՛ք մեր երազը, մեր տենչը ճզմելու, իրաւունք չունէի՛ք մեր միասնականութիւնը քանդելու, իրաւունք չունէի՛ք մեր նահատակներուն կտակը անտեսելու, իրաւունք չունէի՛ք մեր տեղ խօսելու, իրաւունք չունէի՛ք Մուշն ու Վանը, Կարսն ու Արտահանը … ծախու հանելու, եւ վերջապէս, իրաւունք չունէի՛ք մեր Արարատը ոճրագործներուն նուիրելու:

Պրն. Սարգսեան, մեր հողը ծախու չէ, մեր պատմութիւնը թատրոն մը չէ, մեր արիւնը ջուր չէ, մեր աշխատանքը աննպատակ չէ ու մեր Ղարաբաղը ազերիին չէ:

Սիամանթօ մեզ ջարդող, սպաննող, գլխատող եւ բռնաբարող թշնամիին, որուն յետնորդներուն հետ այսօր մտադիր էք համաձայնագիր մը ստորագրելու, կատարած ոճիրին մասին խօսելով ըսաւ. «Ով մարդկային արդարութիւն, թող ես թքնեմ քու ճակտիդ»: Իսկ այսօր այդ արդարութիւնը դուք անգամ մը եւս կþոտնախոկէք։

Սփիւռքահայութեան նախագահ, լիբանանահայութիւնս միաձայն, միաժամ եւ միակամ մեր «Ո՛չ»ը կþըսենք նախապայմանով բանակցութիւններուն:

Արդեօք կը կարծէ՞ք, որ երեք վայրկեան բաւարար է այսքան զգայուն եւ ճակատագրական նիւթի մը մասին խօսելու մեզի հետ, թէ ձեր ամբողջ ըրածը պարզապէս ձեւակերպութիւն է, որ իբր թէ կþուզէք սփիւռքահայու կարծիքն ալ նկատի առնել:

Մեր «Ո՛չ»ը շատ յստակ է ու շատ լսելի:

Ցեղասպանութենէ վերապրող Մանուկ Չոլաքեանը ըսած է, «Եթէ իմանամ, որ Աստուած մեզ ջարդող թուրքերուն ներեր ու դրախտի արժանացուցեր է, ես կը մերժեմ դրախտ մտնել»:

Թող համաշխարային հանրային կարծիքը զիս ազգայնամոլ, կոյր կամ նոյնիսկ տգէտ կոչէ, կարեւոր չէ, Հայոց ցեղասպանութիւնը սրբութիւն սրբոց մըն է եւ ոչ մէկը իրաւունք ունի զայն սրբապղծելու, ոտնակոխելու կամ անտեսելու որեւէ համաձայնութեամբ: Ողջո՜յն բոլոր անոնց, որոնք կը հաւատան, որ ոչ մէկ զիջում պէտք է կատարել ի նպաստ թուրքին, հազա՜ր եւ հազա՛ր ամօթ անոնց, որոնք կը կարծեն, թէ մեր հողը ծախու է:

Ընդվզումով՝ ՀՐԱԿ ԹՈՐՈՍ ԱՒԵՏԱՆԵԱՆ

Պէյրութ, 10 հոկտեմբեր, 2009

Tagged , , , , , , , , , , , ,